Historia średniowiecza
sklep sava trenta
Kontakt
Ciekawy fragment
Niespodziewana śmierć cesarza została odczuta jako katastrofa zarówno przez gibellinów włoskich, jak przez tych wszystkich w Niemczech, którzy marzyli o odrodzeniu Cesarstwa, a wraz z nim — międzynarodowego znaczenia Rzeszy.Mapa Strony
- Mapa Strony
Sponsorzy
HENRYK VII SIĘGA PO KORONĘ CESARSKĄ
Zdobycz czeska zaspokoiła terytorialne ambicje Henryka VII i pozwoliła mu zająć się zaniedbaną przez poprzedników sprawą korony cesarskiej. Jej uzyskanie miało podówczas dla niego duże znaczenie ze względu na konieczność podniesienia prestiżu Rzeszy wobec Francji, wysuwającej się na czoło państw zachodnioeuropejskich.
Wyprawa „rzymska\" została podjęta w październiku 1310 r. Już jednak w północnych Włoszech wystąpiły nieprzewidziane trudności. Wypływały one z chwiejnego stanowiska papieża Klemensa V, niechęci Andega-wenów neapolitańskich, nieprzychylnie obserwujących rywala pojawiającego się na Półwyspie, wreszcie — walk między miejscowymi stronnictwami gwelfów i gibellinów. Mimo to udało się Henrykowi VII przy entuzjazmie tłumów odbyć w Mediolanie (24 XII 1310) koronację łombardzką koroną żelazną. Wciągnęły go jednak rychło antagonizmy miejscowe, nie znając bowiem dobrze tamtejszych stosunków, nie potrafił stanąć ponad partiami.
Stało się to przyczyną dłuższego pozostania króla w Lombardii, tak że dopiero w początkach 1312 r. mógł podjąć dalszy marsz w kierunku Rzymu. Kiedy wreszcie stanął pod jego murami, mieszkańcy poparci przez Andegawenów stawili mu opór. Nie mogąc opanować całego miasta, Henryk musiał zadowolić się zajęciem Lateranu i tam 29 czerwca 1312 r. odbył koronację cesarską.
Zimę 1312/1313 r. nowy cesarz strawił w Toskanii na walce z opozycją. Równocześnie jednak zbierał siły do generalnej rozprawy z Andegawe-nami. Zawarł więc sojusz z Fryderykiem Sycylijskim i zaczął ściągać posiłki z Niemiec. W trakcie tych przygotowań, nieprzyzwyczajony do miejscowego klimatu zapadł na zdrowiu i 24 sierpnia 1313 r. zakończył życie.